mindfull-mf

Het is oké?

Tue, 21 Apr 2026 18:09:00 GMT

Na 30 keer de 8-weekse MBSR nog steeds nieuwe inzichten, soms klein, soms groot. Deze deel ik graag: Waarom de woorden 'het is oké' de plank soms misslaan in onze mindfulness-beoefening.

Op dit moment doorloop ik als trainer voor de 30e keer het 8-weekse mindfulness programma. Een van de mooie aspecten van het trainerschap is dat er bij iedere ronde wel een of meer kwartjes naar binnenvallen, die ook mijn eigen ervaring, inzichten en beoefening van mindfulness en compassie weer verdiepen. De afgelopen tijd is er voor mij persoonlijk zoiets als een rijksdaalder naar binnen gevallen. Het gaat om de vertaling van de woorden 'it's ok'.

De moderne, westerse mindfulness heeft haar wortels stevig in Amerika staan. Pioniers als Jon Kabat-Zinn ontwikkelden de programma's in het Engels, en wij hebben die terminologie in Nederland vaak een-op-een overgenomen. Daar zit precies de crux. In het Amerikaans-Engels heeft de uitdrukking 'It's okay' een warme, bijna sussende lading. Denk aan een ouder die een kind troost. Het betekent daar vaak: "Je bent oké, je bent geborgen."

In onze nuchtere Nederlandse taal zijn we dit echter heel letterlijk gaan vertalen met 'het is oké.'. In het Nederlands is 'oké' vaak een soort rationeel vinkje, een teken van akkoord of zelfs een beetje een vlakke constatering. Door die letterlijke vertaling zijn we onbedoeld iets van de compassievolle essentie kwijtgeraakt. We spreken ons hoofd aan, vaak zelfs heel rationeel met de woorden: 'het is oké, het is er immers toch al'. We vergeten dan echter dat ons zenuwstelsel eerst geruststelling nodig heeft om die stap überhaupt te kunnen maken.

De rijksdaalder die bij mij viel, is dat we 'it's okay' in de context van zelfcompassie en mindfulness vaak veel beter kunnen vertalen naar: 'het is veilig.' Een verschuiving van goedkeuring naar geborgenheid. Wanneer we weerstand voelen, angst ervaren of vastlopen in zelfkritiek, is ons zenuwstelsel in feite in een staat van alarm. Ons lichaam scant de omgeving op gevaar en schiet in de vecht-of-vluchtmodus. Als we dan tegen onszelf zeggen 'het is oké', proberen we ons brein te overtuigen met een concept. Maar als we zeggen 'het is veilig', spreken we direct de taal van ons zenuwstelsel.

In een eerdere blog schreef ik over 'trouwen met het leven': het volmondig ja-zeggen tegen alles wat zich aandient; willen wat je krijgt. Dat blijft de essentie van mindful leven, maar ik begin ook te ontdekken dat er een fundamentele voorwaarde onder die 'Ja' ligt. Want hoe kun je instemmen met de realiteit als die realiteit onveilig voelt, omdat het ooit niet veilig was? In mijn eigen beoefening kom ik vaak een paar 'steigerende paarden' tegen vanbinnen. Jarenlang legde ik dat uit als innerlijk verzet. Ik dacht dat ik aan het vechten was tegen de realiteit, dat ik simpelweg nog niet hard genoeg 'ja' zei. Maar een paard steigert niet uit koppigheid; een paard steigert uit angst.

Als je hebt geleerd dat de realiteit niet veilig is, of dat het niet veilig is om te voelen wat er in je leeft, dan is 'ja-zeggen' een onmogelijke opgave. Je zenuwstelsel staat in de overlevingsstand. Op zo’n moment is 'het is oké' te mager. Je hebt dan geen toestemming nodig, je hebt geruststelling, een veilige bedding nodig.

We hebben 'it's okay' naar mijn idee dus vaak te letterlijk vertaald, als een cognitieve goedkeuring. Maar in de context van mindfulness en compassie betekent het vaak eerder: 'het is veilig.'

Waarom dit alles verandert?

Door 'it's okay' te benaderen als 'het is veilig', verandert de kleur van de beoefening:

Geruststelling: We zeggen niet dat de pijn of het verdriet fijn is, maar dat het veilig is om het te voelen. Je zult er niet door verzwolgen worden.
Bedding voor de angst: Door te erkennen dat het veilig is, creëer je de bedding waarin het steigerende paard weer met vier benen op de grond kan komen staan.
Zenuwstelsel in rust: 'Veiligheid' is de code die ons brein en zenuwstelsel begrijpen. Het is een uitnodiging om het interne gevecht te staken.
Compassie in actie: Het verandert iets dwingends: 'ik moet dit oké vinden' in een koestering: 'ik ben hier, met alles wat ik ervaar, en ik ben veilig.'

Ik merk dat deze kleine nuance mijn eigen beoefening verzacht. Bij een lastige meditatie zeg ik niet langer tegen mezelf dat de onrust oké moet zijn, omdat die er toch al is. Ik herinner mezelf eraan dat het veilig is om toe te laten wat er is, dat de ruimte waar ik ben veilig is, dat mijn adem een veilige ankerplaats is, dat ik veilig ben bij mezelf.

Het is een subtiel verschil in woorden, maar een wereld van verschil in ervaring. Het is de stap van begrijpen met je hoofd naar werkelijk ervaren en thuiskomen bij jezelf.

Dus herken jij dat 'steigerende paard' in jezelf? Probeer de volgende keer eens je taal te veranderen. In plaats van te denken 'dit moet ik oké vinden', fluister je jezelf toe: 'ook al vind ik het misschien niet fijn, het is wel veilig om dit nu te voelen.' Wat verandert er als je dat tegen jezelf zegt? Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaringen.

Vrijheid van Geest

Thu, 09 Apr 2026 12:22:10 GMT

Tussen prikkel en respons ligt onze vrijheid ��

'Tussen de prikkel en de reactie ligt een ruimte. In die ruimte ligt onze macht om onze reactie te kiezen. In onze reactie ligt onze groei en onze vrijheid.'

Deze bekende woorden van Viktor Frankl, Oostenrijks neuroloog en psychiater en holocaust overlever, stonden gisteren centraal tijdens de terugkombijeenkomst voor de mindfulness en compassie groepen in Soest met het thema: 'Vrijheid van Geest'. Een mooie aanloop richting bevrijdingsdag.

We hebben samen onderzocht hoe je die 'ruimte' niet alleen begrijpt, maar ook daadwerkelijk kunt bewonen, ook als het stormt in je leven of in je hoofd en je je misschien verre van vrij voelt. We hebben daarvoor onder andere geoefend met de 6R-methode (bron: Dhamma Sukha Meditation Center). Een tool om uit de automatische identificatie te stappen, terug naar de bewuste respons:

✔️ Recognize (Herkennen): Merk op dat je afdwaalt. 'Ah, daar is een gedachte.'

✔️ Release (Loslaten): Laat de inhoud van de gedachte gaan. Laat het daar zijn, maar geef het geen aandacht meer.

✔️ Relax (Ontspannen): Bewust weer ontspannen. Als het lichaam ontspant, kan de geest de identificatie loslaten.

✔️ Re-smile (Glimlachen): Steeds opnieuw een milde glimlach. Wees blij dat je weer 'wakker' bent. Er is niks misgegaan.

✔️ Return (Terugkeren): Breng je aandacht rustig terug naar je object van aandacht in de meditatie of de taak waarmee je bezig was.

✔️ Repeat (Herhalen): Doe dit elke keer opnieuw, met eindeloos geduld.

Vooral stap 4 bleek voor veel deelnemers een behulpzame stap te zijn om zichzelf te bevrijden uit de greep van de identificatie.

We eindigden met een mooi gedicht van Dan Fahey:

‘De Lucht’

Ik ben niet de wolken die voorbijdrijven,

Ik ben de lucht waarin ze verschijnen.

Ik ben niet de gedachten die stormen,

Ik ben de stilte die ze hoort.

Ik ben niet de pijn die klopt,

Ik ben de ruimte die de pijn omarmt.

In dat weten ligt mijn rust,

In dat zien ligt mijn bevrijding.

Dank aan de groep voor de toewijding om telkens weer terug te komen, ervaringen met elkaar te blijven delen, opnieuw geïnspireerd te raken en daarmee elkaars oefening levend te houden. Dankbaar werk om dit te faciliteren ��

Trouwen met het leven

Thu, 02 Apr 2026 15:17:41 GMT

Rond de jaarwisseling las ik een dichtregel van Niels Zwakhals, die me diep raakte en sindsdien met me meereist: ´Als ik wil wat ik krijg, dan krijg ik altijd wat ik wil.´ Ik weet niet of het de letterlijke tekst is, want de zin is met me meegereisd naar Zuid-Spanje, waar ik de bundel niet bij de hand heb.

En vanmorgen was die regel daar zomaar weer even heel dichtbij, op het moment van deze foto, die mijn dochter van me maakte. Een moment van diep geluk omdat ik die ervaring met haar kon delen, en tegelijkertijd het voelen van de andere kant van de medaille: het gemis waarmee ik leef doordat ze daar woont, ver weg, waardoor die momenten van samen ervaren schaars zijn. Een worsteling met de realiteit.

In mijn werk word ik dagelijks geconfronteerd met onze menselijke worsteling met de werkelijkheid. We willen vaak zo graag dat dingen anders zijn dan ze zijn. Maar deze dichtregel draait het om. Het is de ultieme verwoording van mindfulness en radicale acceptatie: willen wat je krijgt.

Jon Kabat-Zinn, de grondlegger van de mindfulness, spreekt over het omarmen van ‘de hele catastrofe’. Dat betekent instemmen met het leven in zijn totaliteit. Niet alleen de krenten uit de pap, maar het hele pakket. Onvoorwaardelijk. Het is als trouwen met het leven: ´Ja ik wil.´ Letterlijk: tot de dood ons scheidt. In goede én in slechte tijden. Het betekent dat ik ook ja zeg tegen de moeilijkheden en tegen de mensen met wie ik dit leven deel of heb gedeeld, en de lessen die ik daardoor (soms tegen wil en dank) mag en mocht leren.

Mijn eerste IoPT opstelling, inmiddels alweer jaren geleden, was met de woorden: ´Ik wil leven.´ Ik bedoelde eigenlijk: ik wil nu eindelijk wel eens een leven zonder zwaarte en worstelingen. Ik wilde eigenlijk leven in Lalaland, alleen de leuke kant van de medaille. Ik vond dat ik mijn portie wel gehad had. Ik had nog veel te leren. Ik was mijn leven nog aan het lijden.

Het boeddhisme kent de parabel van de twee pijlen. De eerste pijl schiet het leven op ons af, is het noodlot: de pijn of de pech die ons overkomt. De tweede pijl schieten we zelf op ons af, is onze weerstand daartegen; het verhaal dat we onszelf vertellen over hoe onrechtvaardig het is. Het recept voor lijden volgens de formule: Lijden = Pijn x Weerstand. Maar als we de weerstand kunnen laten varen, blijft alleen de pijn over, hoeven we er niet meer onder te lijden.

Dit is waar gelijkmoedigheid ontstaat, die kalme levenshouding ongeacht de omstandigheden. Niet door gevoelloos te worden, maar door zo onvoorwaardelijk van het leven te houden, dat je bereid bent te ontvangen wat er op je pad komt, het mooie en het moeilijke. Dat laatste wordt dan de schone pijn die we kunnen doorvoelen, waardoor we kunnen helen en groeien, in contact met onze eigen stevigheid. De stevigheid van de berg, waarop ik vanochtend deze inzichten mocht doorleven.

8-weekse TRIO-training mindfulness (MBSR) - start flexibel

Sat, 03 Jan 2026 07:01:13 GMT

8 dagdelen van 2:15 uur

planning in overleg met de drie deelnemers

Kosten

€ 525,00

Inclusief kennismakingsgesprek, 8 sessies, een inspirerend werkboek en follow-up.

Lokatie

Praktijk MF mindful

Willem Barentszstraat 2 Utrecht

Meer informatie

Via deze link

Aanmelden

Aanmelden kan via het formulier hieronder.

Ja, ik meld me aan voor de 8-weekse mindfulness TRIO-training

Start: in overleg zodra er drie aanmeldingen zijn

8-weekse 1-op-1 training mindfulness (MBSR) - start flexibel

Fri, 02 Jan 2026 08:08:24 GMT

8 dagdelen van ca. 2 uur

planning in overleg

Kosten

€ 945,00

Inclusief kennismakingsgesprek, 8 sessies, een inspirerend werkboek en follow-up.

Lokatie

Praktijk MF mindful

Willem Barentszstraat 2 Utrecht

Meer informatie

Via deze link

Aanmelden

Aanmelden kan via het formulier hieronder.

Ja, ik meld me aan voor de 8-weekse 1-op-1 training mindfulness

Startdatum: in overleg

8-weekse TRIO-training mindful zelfcompassie (MSC) - start flexibel

Thu, 01 Jan 2026 08:03:13 GMT

8 dagdelen van 2:45 uur

planning in overleg met de drie deelnemers

Kosten

€ 599,00

Inclusief kennismakingsgesprek, 8 sessies, een inspirerend werkboek en follow-up.

Lokatie

Praktijk MF mindful

Willem Barentszstraat 2 Utrecht

Meer informatie

Via deze link

Aanmelden

Aanmelden kan via het formulier hieronder.

Ja, ik meld me aan voor de 8-weekse mindful zelfcompassie TRIO-training

Start: in overleg zodra er drie aanmeldingen zijn

Groter dan je Grief

Fri, 31 Mar 2023 10:38:31 GMT

Graag deel ik met jullie de gratis e-course van Ann Weiser Cornell, die met mij werd gedeeld door een dierbare vriendin.

Ann Weiser Cornell is schrijver van onder andere ‘De kracht van focussen’ en grondlegger van de techniek ‘Inner Relationship Focussing, die veel raakvlakken heeft met wat we doen in de Mindful Zelfcompassie training (MSC).

Zij ontwikkelde daarvoor een kort stappenplan van 5 dagen: ‘Get Bigger Than what’s Bugging You’. In mijn vertaling: ‘Wordt Groter dan je Grief.’ Het sluit naadloos aan op de vaardigheden die we opbouwen met MSC, maar net even in andere woorden, waardoor er ook zomaar weer iets anders kan worden geraakt. Het onderstreept het gegeven dat wanneer je moeilijke emoties ervaert, het ‘slechts’ een deel van jou is dat dat ervaart. Waarmee er een onmiddellijk besef ontstaat dat er een groter IK is, dat zorg kan dragen voor die delen in jou die het bij tijd en wijle moeilijk hebben.

Daarom deel ik in deze blog graag de kern van deze 5-daagse e-course met jullie, met een warme aanbeveling om na het lezen ervan door te klikken naar de hele e-course, die je gratis kunt downloaden. Met veel dank aan Ann Weiser Cornell voor het beschikbaar stellen hiervan.

Dus,

Heb je te veel stress om helder te denken?

Ben je emotioneel overbelast?

Loop jij rond onder een donkere wolk?

Barst je in tranen uit op gênante momenten?

Ben je aan het koorddansen in je relaties?

Zou je niet graag kalm willen zijn en beheerst, wat er ook gebeurt?

Het geheim is om groter te worden in 5 stappen van 1 dag.

Jouw huiswerk is om met elke stap een dag te oefenen. En natuurlijk werkt dit alleen maar als jij het werk doet. Alleen lezen en niet je huiswerk doen heeft minimaal effect. Wat dat betreft verschilt dit 5-daagse stappenplan niet van de 8-weekse trainingen die ik binnen MF geef, waarin ook het oefenen thuis essentieel is voor het ontwikkelen van werkelijke verandering.

En het goede nieuws is dat de stappen niet moeilijk zijn. Probeer het maar!

Dag 1: ‘Iets in mij ……………’

Slechts drie kleine woorden! Laten we eens kijken waarom ze zo krachtig zijn.

Wanneer je de woorden ‘iets in mij’ gebruikt om te verwijzen naar een

emotie waarin je verstrikt bent geraakt, verschuif je eigenlijk je

hele perspectief van klein naar groot. Je stapt naar buiten, uit de emotie, en wordt groter dan die is.

VOORBEELD

‘ Ik ben boos’ -> ’ Iets in mij is boos’

‘ Ik ben bezorgd’. -> ‘ Iets in mij is bezorgd’

Zie je hoe het werkt?

Probeer het nu zelf. Vul de lege ruimte in met een moeilijke of ongemakkelijke emotie die je voelt of die je onlangs hebt gevoeld.

‘ Ik ben ……………’. -> ’ Iets in mij is …………….’

Merk je het verschil, nadat je je taal hebt veranderd?

En om te kunnen oefenen heb je af en toe een pauze nodig. Dat kost maar een of twee minuutjes.

Kun je jezelf de komende 5 dagen die pauzes geven?

Dag 2: ‘Ik zeg er hallo tegen’

De tweede oefening om groter te worden dan je grief, is om ‘hallo’ te zeggen tegen je emotionele staat. Inderdaad, je zegt gewoon "hallo". We hebben het over een kalm, simpel hallo, zoals: ‘Hallo, ik weet dat je er bent.’ ‘Hallo’ is niet ‘Ik hou van jou’! Je hoeft het gevoel niet leuk te vinden, of blij te zijn dat het er is. Je zegt gewoon hallo.

'Hallo' zeggen is het natuurlijke vervolg op het zeggen van ‘iets in mij’ waar je gisteren al mee hebt geoefend. Je kunt ze vanaf nu samen gebruiken. Met elk gevoel dat je opmerkt, zeg je 'iets in mij ……………' en volg dat dan onmiddellijk op door er ‘hallo’ tegen te zeggen.

VOORBEELD

‘ Ik ben bezorgd’ -> ‘ Iets in mij is bezorgd en ik zeg er hallo tegen.’

‘ Ik ben zo gefrustreerd over dit project!’ -> ‘ Iets in mij is zo gefrustreerd over dit project en ik zeg er hallo tegen.’

Merk je het verschil, nadat je hallo hebt gezegd tegen dat deel van jou dat zich zo voelt?

Dag 3: Leg er een zachte hand op

De derde krachtige oefening is het plaatsen van een zachte hand op die plek in jou die zich slecht voelt. Wanneer je dat doet, herinner je jezelf eraan om dat deel in jou dat zich slecht voelt met vriendelijkheid gezelschap te houden.

Met deze oefening – er een zachte hand op leggen – maak je een zacht, troostend en geruststellend contact met 'iets in jou' dat van streek, overweldigd, angstig of wat dan ook is. Heel eenvoudig, je hebt er verder niets voor nodig.

De beste manier om deze krachtige stap in de praktijk te brengen, is om het te combineren met de eerste twee stappen waarmee je de afgelopen twee dagen hebt geoefend.

1. Je wordt je bewust van een onprettige emotionele reactie.

2. Je zegt dat 'iets in mij' zich zo voelt en je zegt er ‘hallo’ tegen.

3. Je laat een zachte hand bewegen naar de plek waar je dat voelt.

De drie stappen werken soepel samen, alsof ze er maar een zijn.

Soms ben je je er niet helemaal bewust van waar het gevoel is. Laat je hand maar bewegen! Je zult versteld staan hoeveel je hand weet over waar het gevoel zich bevindt! (En als je het nog steeds niet zeker weet, laat je hand dan naar je hart, en voel of dat goed voelt.)

Voel je het verschil, nadat je jouw zachte hand hebt gelegd op die plek? Misschien merk je zelfs wel op dat dat deel dat zich van streek, overweldigd, angstig of hoe dan ook voelt, blij is dat je er bent.

Dag 4: ‘Ik merk’

Deze oefening laat jou de grotere ruimte zijn voor al je emoties en lichamelijke reacties. JIJ bent de grootste in jouw emotionele wereld! Je hoeft je niet klein te voelen. Je klein voelen helpt je niet om je beter te voelen en helpt ook niet om wijs te handelen. Wees in plaats daarvan groot. JIJ kunt de grote spaceholder van je emotionele binnenwereld zijn.

Klinkt dat moeilijk?

Het is makkelijker dan je denkt, simpelweg door te zeggen ‘Ik merk’. Als je zegt ‘Ik merk’ aan het begin van je zinnen over je emotionele problemen, dan identificeer je je met de grootste JIJ die je kunt zijn.

Probeer het zelf maar.

1. Kies maar een probleem of situatie in je leven, waarin het al een tijdje moeilijk voelt.

2. Neem nu even de tijd om die situatie helemaal voor jezelf te visualiseren.

3. Word je gewaar van de fysieke en emotionele reacties die deze situatie in je oproept: ‘Iets in mij ……………’.

4. Zeg ‘hallo’ tegen deze gevoelens en laat je zachte hand bewegen naar de plek waar jij die gevoelens het sterkst waarneemt.

5. Recht nu je rug een beetje en voel maar dat je groter bent dan je probleem.

6. Zeg dan: ‘Ik merk dat iets in mij zich …………….. voelt’.

Merk je hoe dat je relatie verandert met wat je voelt?

Dag 5: ‘Geen wonder’

De vijfde oefening om groter te worden dan je grief, bestaat uit twee woorden: ‘Geen wonder.’

‘Geen wonder’ is een verbazingwekkend werkzame zin als je het tegen jezelf zegt op sleutelmomenten, want ‘geen wonder’ is een snelle en heel directe manier om begrip te hebben en pure compassie te leveren en voor ‘iets in jou’ dat het moeilijk heeft of pijn lijdt.

En wanneer dat deel van jou dat pure medeleven en begrip ontvangt, is het alsof een uitgehongerd persoon eten krijgt! Het is als een bloem in de droogte die eindelijk water krijgt.

Als je op belangrijke momenten ‘Geen wonder’ tegen jezelf zegt, is het alsof je jezelf voedt, voeding geeft aan die hongerige en dorstige delen van jou die het het meest nodig hebben. Dit kan leiden tot grote en blijvende veranderingen in hoe je je voelt en gedraagt, elke dag.

Probeer het maar.

Zeg ‘geen wonder’ als je voelt dat er iets in je is dat een gevoel of emotie heeft, die verband houdt met een bepaalde reden of een idee.

Bijvoorbeeld: ‘Iets in mij is uitgeput, omdat ik voel dat ik het gewicht van de wereld op mijn schouders moet dragen.’

Vecht dus niet tegen je gevoelens! Onze neiging is nog weleens om deze gevoelens weg te wimpelen, of te bagatelliseren in plaats van ze te erkennen.We denken dan dat we kunnen beslissen wat de juiste emotie is om te voelen,

en die dan gewoon te voelen. We denken dat we kunnen bepalen dat sommigen emoties ‘nergens op slaan’ of dat we ‘er allang overheen hadden moeten zijn’. We zeggen deze dingen net zo goed tegen anderen als tegen onszelf: ‘Treur maar niet’, of ‘Er is niets om bang voor te zijn.’ Maar dat werkt niet.

Emoties zijn niet goed of slecht en ze verdwijnen niet door ze te ontkennen, of weg te redeneren, of jezelf voor te houden dat je deze gevoelens niet zou moeten hebben. Je voelt wat je voelt.

En je hebt een keuze: Wordt Groter dan je Grief.

Je hebt al vier manieren geleerd om dat te doen.

1. Zeg 'iets in mij'

2. Zeg 'Hallo'

3. Leg daar een zachte hand op

4. En zeg ‘Ik merk’.

De vijfde stap begint met de veronderstelling dat de emotie een goede reden heeft om precies zo te zijn als die is. We hoeven nog niet te weten wat dat is!

Dan, wanneer je de redenen begint te ontdekken, kun je tegen het emotionele deel van jou zeggen: ‘Geen wonder.’ ‘Geen wonder dat je je zo voelt.’

Als het gevoel een duidelijke reden heeft, kun je zeggen: “Geen wonder dat je je zo voelt, als het zo is’, terwijl je de reden daarbij noemt.

Probeer het zelf maar.

1. ‘Iets in mij voelt zich ……………

2. En ik zeg er hallo tegen.

3. Leg er een zachte hand op.

4. Zeg ‘Ik merk dat iets in mij zich …………….. voelt’.

5. Zeg ‘Geen wonder’

Merk je wat dat doet met dat deel van jou dat zich zo voelt? En hoe voel jij je? Kun je voelen dat JIJ groter bent dan dat wat je dwarszit?

Dit kun je toepassen, telkens wanneer te onaangename gevoelens in jezelf opmerkt. En als het moeilijk is om Groter te zijn dan je Grief, kijk dan maar of je dat kunt erkennen. Probeer het maar door te zeggen: ‘Op dit moment is het moeilijk om te zijn met deze ……………. (vul emotie in) te zijn’, of ‘Op dit moment is deze …………….. (vul emotie in) zo sterk, dat het moeilijk is om erbij te zijn.’

Smaakt dit naar meer en wil je jezelf verder vaardig maken in compassievol omgaan met jezelf?

Meld je dan aan voor een van de mindful zelfcompassietrainingen van MF.

In de agenda vind je terug welke trainingen er voor dit jaar gepland staan, zowel de 8-weekse als de een Intensive variant van 4 dagen.

De hele e-course ‘Get Bigger Than what’s Bugging You’ kun je gratis downloaden op de website van Ann Weiser Cornell: https://focusingresources.com/learning/get-bigger-than-whats-bugging-you/

Trained Teacher MSC

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Fri, 23 Dec 2022 07:57:35 GMT

Gisteravond sloot ik samen met mijn co-trainer Hester van Soest onze eerste 8-weekse training mindful zelfcompassie en daarmee ook het opleidingstraject tot MSC trained teacher aan het Center for Mindful Self-Compassion (CMSC) in Californië af.

Wat was het een reis, een avontuur. Wat was het intens en ging er veel tijd en energie in zitten. En wat genereerde het ook veel energie, in de vorm liefde, warmte, verbondenheid, vervulling, dankbaarheid, vertrouwen, het gevoel van werkelijk thuis te komen. Dit programma brengt als het ware alles wat ik de afgelopen jaren aan kennis er ervaring heb vergaard bij elkaar. Ik voel me als trainer van dit programma helemaal in mijn element. Wat ben ik daar lang naar onderweg geweest. En ik voel dat ik ben aangekomen. Geen nieuwe aspiraties, of opleidingswensen die op mijn bureaublad klaarliggen. Alleen maar verlangen om hier bij te blijven. En dat is een nieuw gevoel, dat ik koester. Zo’n prachtig woord dat we ook gebruiken in de training, dat nieuwe betekenis voor me heeft gekregen in de groei van mijn eigen zelfcompassie.

En dan is heel veel dank op z’n plek.

Dank aan Mila de Koning en Rob Brandsma van de Mindfulness Academie, die de teacher training (TT) in Nederland verzorgden namens het CMSC. En idem voor Helle Laursen, die vervolgens ook het online teacher training program (TTP) samen met Christine Grace McMulkin begeleidde en ons daarna bijstond met supervisie tijdens het sluitstuk, de 8-weekse training. Ook dank aan mijn studiemaatjes vanuit alle windstreken, met wie er - ondanks vaak duizenden kilometers afstand - een warm contact was gedurende dit traject. En bovenal ook aan de deelnemers van deze eerste 8-weekse veel dank. Voor de moed en het vertrouwen om dit avontuur met ons aan te gaan.

En dan niet te vergeten mijn maatje tijdens dit sluitstuk. Dank je Hester, voor al jouw incasseringsvermogen en geduld op de momenten dat mijn patronen ons parten speelden, juist als het soms spannend was, zoals dat gaat met patronen. Wat hebben we het samen tot een goed einde gebracht. Wat ben ik trots op ons!

En tot slot, Stef, dank dat je me alle ruimte gaf die nodig was om ook dit weer tot een goed einde te brengen. Dank voor jouw vertrouwen in mij. Dank dat jij er altijd bent!

Artikel Jaareditie Leven & Kanker

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Mon, 19 Dec 2022 08:06:03 GMT

Met trots deel ik met jullie het artikel dat ik schreef voor de komende jaareditie van het blad Leven & Kanker van Stichting OOK (Optimale Ondersteuning bij Kanker) van het Diakonessenhuis in Utrecht. Met dank aan Melanie Whittington, beleidsadviseur in het Diak en betrokken bij de ontwikkeling van complementaire ondersteuning van kankerpatiënten, heel lokaal in het eigen ziekenhuis, daar waar ze ook hun behandeling krijgen.

Maar wat graag bied ik mijn ondersteuning aan deze patiënten. (Zelf)compassie gaat immers over liefdevolle zorg, juist daar wat het moeilijk is, pijn doet of schuurt. Voor mij lijkt hiermee ook persoonlijk een cirkel rond te komen. Waar ik ooit als verpleegkundige begon op de afdeling longoncologie van het Antonius Ziekenhuis, kan ik nu zo'n twee decennia later complementaire ondersteuning aan kankerpatiënten bieden. Vanuit een doorleefde ervaring - van een verzorgende, via een leidinggevende, naar een nu meer begeleidende rol.

Ondersteuning die ook nog zo nodig is op het moment dat de patiënt het ziekenhuis verlaat en het dan ook weer zelf moet zien te rooien, bijvoorbeeld in de weken tussen de kuren in, of in de periode van verwerking en het leven weer zien op te pakken, die volgt na afronding van het behandeltraject.

Mindfulness en zelfcompassie kunnen dan een bron van veerkracht worden, die ze in zichzelf kunnen vinden, waar ze niemand anders dan zichzelf voor nodig hebben. Daar lever ik met liefde een bijdrage aan!

Heartfulness

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Tue, 05 Jul 2022 15:17:06 GMT

Afgelopen week was ik een week op de Veluwe in het kader van mijn opleiding tot zelfcompassie trainer. Het was een warm bad, waaraan ik me heb gelaafd. Zoals Chris Germer, een van de ontwikkelaars van mindful selfcompassion (MSC), zei: deze training gaat eigenlijk over liefde. En dat was voelbaar!

Het was heel experiëntieel leren deze week. De drie elementen van MSC, liefdevolle vriendelijkheid, gedeelde menselijkheid en mindfulness, waren steeds aanwezig.

Leren om vriendelijk te zijn voor onszelf, no matter what. In plaats van onszelf voor ons hoofd te slaan bij persoonlijke tekortkomingen (ook in de rol van trainer), bieden we onszelf steun, aanmoediging en bescherming.

Beseffen dat alle mensen onvolmaakt zijn, dat iedereen weleens faalt, fouten maakt en tegenspoed kent. Daarin zijn we niet alleen, terwijl we ons dat juist dan vaak wel voelen. Het leven gaat nou eenmaal gepaard met lijden, voor iedereen, zonder uitzondering. En dat verbindt.

En ook mindful aanwezig zijn om ons lijden te kunnen zien, te erkennen en lang genoeg bij onze pijn te kunnen zijn om er zorgzaam en vriendelijk op te kunnen reageren, zonder er in te hoeven verdwijnen. Dat lijkt logisch, maar we doen vaak het tegenovergestelde. We vluchten weg van de pijn, verliezen onszelf erin of gaan in de oplossingsmodus. We gaan voorbij aan het feit dat we het moeilijk hebben, of identificeren ons er dusdanig mee dat we de ervaring ervan overdrijven. Als we leren onze pijn mindful te observeren, kunnen we ons lijden erkennen zonder dat we het groter hoeven te maken. Vanuit dat perspectief kunnen we andere keuzes maken.

Kortom, liefdevolle verbonden aanwezigheid. Vanuit daar kan de relatie met onszelf, anderen en de wereld worden getransformeerd.

En een belangrijke paradox, waarvan ik mezelf telkens opnieuw bewust moet maken: We beoefenen geen zelfcompassie om van ons lijden af te komen, we beoefenen zelfcompassie omdát we lijden. Het is niet een quick fix voor onze problemen, maar goede zorg voor onszelf op die momenten dat we het moeilijk hebben.

Ik kan niet wachten om dit gedachtengoed door te geven. Nog 10 weken online teachertraining en dan kan mijn stagetraining beginnen. Als ik geen onverwachte obstakels tegenkom, dan kan deze volgens planning van start gaan op 3 november. De eerste aanmeldingen zijn al binnen. Doe jij ook mee?

You can't stop the waves

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Thu, 07 Oct 2021 09:17:02 GMT

In de aanloop naar een nieuwe 8-weekse training en geïnspireerd door een opleiding die ik nu volg, hieronder een blog waarmee ik graag opnieuw een lans breek voor mindfulness. Je kunt je nog opgeven voor de training die start na de herfstvakantie: https://www.coachencranio.nl/agenda4 .

Mindfulness is een krachtig instrument. Het helpt ons staande te blijven te midden van alles wat het leven op ons pad brengt (de hele catastrofe noemt Jon Kabat-Zinn - de godfather van de westerse mindfulness - dat). En die kracht zit hem in de eenvoud. Het is zo simpel. We hoeven alleen maar opmerkzaam te zijn. Maar ook al is het simpel, het is niet makkelijk. Opmerkzaamheid is een vaardigheid die je kunt aanleren door het te beoefenen. Gun je jezelf hierbij een steuntje in de rug?

Wat mindfulness ons vervolgens biedt, is ruimte tussen wat ons overkomt en onze reactie daarop. Victor Frankl, die Auschwitz heeft overleefd en neuroloog en psycholoog was, beschreef dit zo: ‘Alles kan een mens ontnomen worden behalve één ding: de laatste menselijke vrijheid. De vrijheid om onder welke omstandigheden dan ook, zijn houding ertegenover te kiezen, om zijn eigen weg te gaan.’

Dus tussen stimulus en respons ligt een ruimte. Daar ligt onze vrijheid. Mindfulness is in staat die ruimte te vergroten, juist bij lastige patronen. Wanneer we ons daarin laten meevoeren, is er juist weinig ruimte. Als we wat afstand kunnen nemen en ernaar kunnen kijken, geeft dat ons vrijheid. Dat is wat we met de beoefening van mindfulness leren. Telkens dat stapje terugdoen. En met het krachtiger worden van die opmerkzaamheidsspier vergroten we de ruimte, vergroten we onze vrijheid, ook in ons dagelijks leven.

Mindfulness is dus een heel bijzondere manier om onze innerlijke vrijheid te cultiveren.

We worden ons opmerkzaam van onze primaire neigingen. We ontwikkelen het vermogen om ons bewust te zijn van de manier waarop we geneigd zijn te reageren op wat we innerlijk waarnemen. We hoeven het niet leuk te vinden wat we voelen en wat we opmerken, maar we hebben een keuze in hoe we erop reageren. We kiezen dan bewust om ons te verhouden tot onze omstandigheden. Want die omstandigheden kunnen we niet kiezen, maar wel onze reacties. Zo kunnen we onszelf aan onze eigen haren omhoogtrekken uit het moeras waarin we soms zo makkelijk dreigen weg te zakken. En als we dan weer overeind krabbelen, dan ligt alles weer voor ons open. Dan zijn we vrij, ongeacht de omstandigheden waarin we ons bevinden.

Om bij de woorden van Jon Kabatt-Zin te blijven: ‘You can’t stop the waves, but you can learn to surf. Kom jij ook leren surfen?

De vier levensvrienden

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Thu, 29 Jul 2021 14:20:51 GMT

Mijn eerste lange retraite is een feit. Zeven etmalen in stilte bij Frits Koster in een boeddhistisch klooster op het wonderschone platteland van Drenthe. Op een steenworp afstand van de plek waar ik ben opgegroeid. Met gemengde gevoelens stap ik naar binnen. Verlangen om even helemaal af te loggen, maar ook een lichte weerstand tegen wat ik in die stilte wellicht zal gaan tegenkomen.

Thema van deze week is ‘de vier levensvrienden’. Vier hartkwaliteiten, ontleend aan het boeddhisme: vriendelijkheid, compassie, medevreugde en gelijkmoedigheid. Je kunt ze beoefenen, net als mindfulness. Vooral de laatste zal blijken een grote vriend te zijn bij wat ik tegenkom in deze lange stilte.

We leven in een doorlopend dagprogramma van 6 uur ‘s morgens tot half 10 ’s avonds. Dit staat in het teken van afwisselend loop- en zitmeditatie, mindful eten en mindful corvee. We worden geacht geen contact te maken met de andere 17 deelnemers en de wereld buiten het klooster. De enige uitwisseling is een kwartiertje per dag met de begeleiding. Af en toe vraag ik me af of mijn stem het nog zal doen.

De eerste dag ervaar ik twijfel: wat valt er nou te leren als er geen blootstelling aan wat dan ook is? Dat duurt niet lang. In de loop van de week kom ik tot de ontdekking dat zo langdurig, open en in stilte mediteren een onverwachte verdieping geeft aan de weg die ik jaren geleden met mindfulness ben ingeslagen. Ik kom op plaatsen waar ik nog niet eerder ben geweest. Langzamerhand ontvouwen zich voor mijn ogen steeds duidelijker mijn eigen patronen. Patronen waarin ik soms zo verstrikt kan raken. Zo ook hier in de stilte. En daar wijzen de vier levensvrienden mij deze week een nieuwe weg. Vanuit vriendelijkheid en compassie echt afstemmen op de vraag: wat zou mij nu behulpzaam kunnen zijn? Vanuit medevreugde dankbaarheid kunnen beoefenen voor alles wat er wel is, in plaats van de camera steeds te richten op waar het knelt. En dan vanuit gelijkmoedigheid, zonder reactiviteit kunnen verblijven daar waar het knelt. Zonder dat het anders hoeft. Vanuit het besef dat lijden inherent is aan mens zijn. Dat dat niet opgelost hoeft te worden. Dat het streven daarnaar een illusie is. Dat ik die ik mag loslaten. Daarin ontmoet ik een innerlijke rust die nieuw voor me is. Niet te worden opgejaagd door het idee dat het anders zou kunnen of moeten zijn. Een diepe acceptatie van dat wat hoort bij mijn levenslot en dat van anderen. Het leven, ons mens zijn voor lief nemen.

Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik dat eigenlijk al lang wist. Al eerder schreef ik een blog met de titel ‘Het is al goed’. Dat is precies wat deze lading dekt. En dat is hoe het gaat met wakker worden uit illusies: het is het herontdekken van dat wat je eigenlijk al wist. Ik las het deze week opnieuw in het Mindfulness Basisboek van Rob Brandsma. Hij schrijft daarin ook over ontwaken. Ik citeer: ‘Het zien van waarheid (…) gaat gepaard met een gevoel van herkenning. Dit is een van de wonderen van opmerkzaamheid: ook al zag je de waarheid niet, je kende hem al wel. Hij was al aanwezig, alleen nog niet bewust. Ik noem dit reeds aanwezige kennen ’diep weten’. Herkenning gaat gepaard met een gevoel van resonantie, van samenvallen. Dit geeft de zoete smaak van ontwaken. Het herkennen valt samen met erkennen, acceptatie, vrede ervaren met het zo-zijn van de ervaring. (…) Het voelt alsof we thuiskomen na een lange reis van afgesneden-zijn.’ (Brandsma R. 2012 p.109-110). Beter kan ik het niet omschrijven: thuisgekomen na een lange reis met vele omzwervingen. En dat in de polder waar ik als kind opgroeide. Ik zal vast nog regelmatig verdwalen in mijn eigen patronen. Maar telkens als ik daaruit wakker word, zal ik de weg naar huis weten te vinden. Dat is de rijkdom van mindfulness.

Dankbaar en met gemengde gevoelens stap ik na 7 dagen weer naar buiten. Verlangen naar thuis en naar het echte leven, maar ook een lichte weerstand tegen wat ik daarin ook weer zal gaan tegenkomen.

De vier levensvrienden zal ik zeker ook meenemen in de terugkomsessies van mindfulness. Deze sessies bieden bij uitstek gelegenheid om verdieping te geven aan de beoefening van opmerkzaamheid, zoals je die hebt leren ontwikkelen als je de 8-weekse training hebt gevolgd. Je kunt je voor deze sessie inschrijven via https://www.coachencranio.nl/mindfulness#Agenda .

P.S. Voor alle eerlijkheid nog een kleine ontboezeming: ook de vriendelijkheid naar mezelf heb ik goed weten te beoefenen. Ik heb halverwege de week ‘stiekem’ toch heel even met mijn lief gebeld. Een ervaring waar ik heel bewust van heb genoten. Daarmee sloot het dan wel weer naadloos aan op het programma ;-)

Mindfulness op herhaling

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Thu, 29 Apr 2021 07:40:17 GMT

Terugkomsessie zaterdag 5 juni 'Kwetsbaarheid én Kracht'

Zelfs als we weten wat mindfulness ons kan brengen en wellicht al heeft gebracht, tóch kan het moeilijk zijn om je mindfulnessbeoefening vol te houden of opnieuw op te pakken. Dan kun je best een steuntje in de rug gebruiken.

Zoek je inspiratie, verbinding met medecursisten, of wil je je eigen beoefening weer nieuw leven inblazen? Geef je dan op voor de terugkomsessie op zaterdagochtend 5 juni aanstaande in Studio d’ Oude Bakkerij, Gildstraat 108 in Utrecht. Het thema van die sessie is Kwetsbaarheid én Kracht.

In deze blog deel ik graag de 5 tips waarmee Mila de Koning van het Centrum voor Mindfulness mij recent weer inspireerde weer met jou. Zie ze als een gids om jezelf weer op het pad van mindfulness terug te brengen.

Tip 1. Zie het als een oefening

We beoefenen mindfulness. Zie het dus ook als een oefening. Dat betekent dat je het doet met vallen en opstaan. We willen vaak snel resultaat als we met iets gaan oefenen, maar bij mindfulness werkt dit juist tegen ons. Mindfulness is geen doel op zich, maar een weg om ergens te komen. Op die weg zul je obstakels tegenkomen, zoals verveling, onrust, slaperigheid, verlangen, afkeer en twijfel. Ook zul je merken dat je aandacht steeds weer afdwaalt. Dat is niet vreemd, maar inherent aan onze geest. Zelfs mensen die jaren mediteren dwalen nog af.

Het gaat er in je beoefening niet om wát er voorbijkomt, maar om het opmerken van dat wat voorbijkomt. Opmerkzaamheid is onze beoefening. Er bestaan dus geen goede of slechte meditaties, of goede of slechte momenten van mindfulness. Waardeer je intentie en waardeer het feit dat je oefent. Als je het lastig vindt om gelijk met een lange meditatie te beginnen, neem dan een paar momenten in de dag waarbij je de aandacht laat rusten bij de adem.

Tip 2. Oefen met je hart

Met de beoefening van mindfulness trainen we de aandachtspier. Je kunt mindfulness dus zien als conditietraining voor de geest. Zoals het lichaam beweging nodig heeft, zo heeft het brein meditatie nodig om fit te worden of te blijven. Maar het beoefenen van mindfulness doe je bovenal met je hart.

Laat je hart spreken als je mediteert. Wees vriendelijk en liefdevol voor dit moment, precies zoals het zich aandient. Wees vriendelijk en liefdevol voor jezelf, precies zoals je bent op dit moment. Mediteren met je hart betekent de aangename, neutrale én onaangename ervaringen liefdevolle vriendelijke aandacht geven.

Tip 3. Laat je dagelijkse leven je beoefening zijn

Uiteraard hebben we formele oefeningen. Oefeningen waarbij we tijd vrijmaken om te mediteren. Deze oefeningen zijn een zeer krachtige ondersteuning van je meditatiebeoefening. Je kunt het vergelijken met sporten. Een half uur hardlopen of een uur in de sportschool helpen je conditie op peil te houden. Maar dat neemt niet weg dat je daarnaast niets meer hoeft te doen. Beweging in het dagelijkse leven is minstens net zo belangrijk.

Zo is het ook met mediteren. Het dagelijkse leven biedt een scala aan oefenmomenten. Gebruikmaken van deze momenten geeft je heel veel oefentijd en het is niet moeilijk om te doen. Maak eens een meditatie van eten, je tanden poetsen, douchen, autorijden. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Tip 4. Je kunt altijd opnieuw beginnen

Niets menselijkers dan goede voornemens die we laten versloffen. Erken dat dit zo werkt, niet alleen bij anderen, ook bij jezelf. Het betekent niet dat je het niet goed doet of niet graag genoeg wilt. Het betekent dat je mens bent.

Vergeef jezelf voor het feit dat je niet geoefend hebt. Breng milde, vriendelijke aandacht naar het moment en onderzoek met deze houding de gevoelens die je tegenhouden. Laat deze gevoelens eens helemaal toe. Misschien de weerzin om stil te zitten, de onrust omdat je nog zoveel te doen heb... Adem er eens mee. En zo ben je alweer begonnen!

In ieder moment ligt een nieuw begin. Maak het niet groter en moeilijker dan het is. Zodra je je aandacht richt op dit moment, ben je alweer begonnen!

Tip 5. Herinner je zelf aan wat je nodig hebt

Het is goed om iedere dag even stil te staan bij wat jij nodig hebt om het een goede dag te laten zijn. Wat is voor jou werkelijk van belang? En wat helpt je daarbij? Jezelf eraan herinneren wat mindfulness je brengt. Christina Feldman, een bekende meditatielerares, zei ooit: ‘Denk iedere dag aan waarom je dit doet. Als we ons niet iedere dag aan de voordelen van mediteren herinneren, dan doet niemand het meer!’ Het effect van onze eigen beoefening is de beste motivator voor iedere volgende beoefening.

We mediteren niet omdat het fijn is, maar omdat het leven fijner wordt als we mediteren. Waardeer jezelf voor je intenties, Waardeer jezelf omdat je oefent. Bedank jezelf voor het feit dat je tijd vrijmaakt om zorgzame aandacht te geven aan jezelf en dit moment.

Ik wens je succes met het (her)starten van je mindfulnessbeoefening. Kun je daarvoor een steuntje in de rug gebruiken en heb je ooit een mindfulnesstraining gevolgd, dan ben je van harte welkom op de terugkomsessie die gepland staat op 5 juni aanstaande.

Het is goed om te weten en te ervaren dat je niet de enige bent die worstelt met het integreren van mindfulness in je leven!

Campagne mindfulness incompany

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Wed, 20 Jan 2021 07:42:18 GMT

We leven in een tijd waarin de nood aan hulp hoog is. Door de keuze van het kabinet om contactberoepen uit het complementaire veld op non-actief te stellen, kan ik mijn cranio-cliënten nu al langere tijd niet bedienen en het einde daarvan is nog niet in zicht. Dat doet pijn. Ik zie hun nood en kan hen niet bieden wat zij nodig hebben. Nu zou ik kunnen zwelgen in medelijden voor mezelf en voor mijn cliënten. Ik heb een bewuste keuze gemaakt om dat niet te doen. De beoefening van mindfulness helpt me daarbij.

Er is een treffende boeddhistische metafoor van de twee pijlen van het lijden. De eerste pijl die op je wordt afgeschoten is dat wat er is, de omstandigheden, de tegenslag, het verlies dat op je pad komt, dat waaraan je niet kunt ontkomen. Wat wij uit automatisme doen is vervolgens een tweede pijl op onszelf afschieten: de pijl van frustratie, boosheid, opstandigheid, verzet. Met die pijl voegen we zelf het grootste lijden toe aan dat wat op ons pad komt. Met mindfulness leer je om uit dit automatisme te stappen, niet op jezelf te schieten en daardoor minder te lijden onder de omstandigheden. Zo leer je een modus te vinden waarmee je kunt dealen met dat wat er is, hoe uitzichtloos dat soms ook lijkt, en zelf een besluit te nemen over hoe je je daartoe wilt verhouden.

In deze tijd van barre omstandigheden waaronder ernstig wordt geleden, kunnen veel mensen de vaardigheden van mindfulness goed gebruiken. Daarom heb ik besloten om niet te zwelgen in zelfmedelijden over de barre omstandigheden waarin mijn praktijk verkeert, niet die pijl van lijden op mezelf af te schieten. Ik heb besloten om te kijken naar de kansen die dat biedt. De kans om mindfulness nog meer onder de aandacht te brengen van werkgevers, die hun medewerkers zien lijden onder thuiswerken en het daarbij vaak nog het vervullen van allerlei andere rollen en taken die dat extra zwaar maken.

Ik ben daarom een campagne gestart voor mindfulness incompany. Misschien heb je de leaflet al langs zien komen op social media. Help jij mij en jouw netwerk ook door het verder te verspreiden?

Mindfulness, het vaccin tegen stress in coronatijd!

info@sjaakdejong.nl (Sjaak de Jong) — Mon, 14 Dec 2020 08:42:51 GMT

‘Wees voorzichtig, houd afstand.’ Woorden die anno 2020 veel om ons en wellicht ook in ons klinken. Woorden die ons behoedzaam maken, niet alleen op bewust niveau, maar ook dieper vanbinnen. We hebben een alarmsysteem diep in het meest primitieve deel van ons brein dat hierop aanslaat: ons reptielenbrein. Zodra die woorden klinken, niet alleen hardop, maar ook in onze gedachten, dan gaan we op aan, dan willen we doen, willen we oplossen, dan staan we klaar om te vechten of te vluchten. Een onrustig, soms wat knagend gevoel van onvrede bekruipt ons. Onze innerlijke stressmotor begint te draaien. Hoe langer die motor draait, hoe moeilijker die weer afslaat en hoe sneller die ook opnieuw opstart. Ons stresssysteem raakt overprikkeld, we raken gestrest.

Misschien merk je het wel aan een iets korter lontje dan normaal, aan gedachten die maar terug blijven komen, aan een gevoel van spanning in je kaken, schouders die je onbewust optrekt, hoofdpijnklachten, gevoelens van somberheid, een gebrek aan motivatie, slechter slapen, vroeg wakker worden en dan meteen op aan staan.

Gelukkig kunnen we ons reptielenbrein ook weer geruststellen. Door de gevoelens die we ervaren te erkennen en ze met openheid tegemoet te treden in plaats van ze weg te drukken. Door dit primitieve deel van ons brein te laten ervaren dat er geen directe bedreiging is. Dat kunnen we doen door de beoefening van mindfulness.

Wil jij dit ook leren in een achtweekse vaardigheidstraining? Geef je dan op voor het voorjaar van 2021 via www.coachencranio.nl/contact .

Schrijf je in voor 1 januari, dan ontvang je 10% vroegboekkorting.

Het is al goed

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Fri, 13 Nov 2020 14:59:21 GMT

Eindelijk was het dan zover, eindexamen aan het Upledger Instituut. Na drieënhalf jaar op voor de laatste ronde. Een paar weken vervroegd vanwege de steeds verdergaande aanscherping van de coronamaatregelen, zodat we er in ieder geval van verzekerd waren dat we ook kónden afstuderen. In één zaterdag laten zien wat we als therapeut in huis hebben, onder het toeziend oog van een driekoppige examencommissie.

En dan een kleine week later, eindelijk mijn diploma in handen, via de post. Een officiële uitreiking volgt als de omstandigheden dat weer toelaten. Als kroon op die stapels boeken, die worstelingen in leertherapie en die bijna eindeloze behandellijsten. ‘Martine is summa cum laude geslaagd!’ Dat staat er op mijn cijferlijst. Reactie van mijn broer Jaap: ‘Da’s dus een teken dat je veel te veel gedaan hebt.’ Nou herinner ik me ook dat hij vroeger al riep dat hij het liefst zo min mogelijk voor school deed, omdat hij graag terug wilde kunnen kijken op een gelukkige jeugd. Ik zal er dus niet al te veel waarde aan hechten ;)

Het is mijn zoveelste diploma, ik kan er een kamer mee behangen inmiddels, maar dit exemplaar geeft mij het gevoel van thuiskomen bij dat wat ik te doen heb. De rol van therapeut past me als een jas: mensen helpen. Mijn toolbox is goed gevuld, en ja, er kan altijd nog van alles bij. Ik heb me nu in een wereld begeven waarin je nooit bent uitgelezen en geleerd.

Maar eerst mag ik rusten. Dat is misschien wel de belangrijkste les die ik te leren had tijdens de opleiding en eindelijk begin ik die ook voorzichtig te voelen, ergens diep vanbinnen, met vallen en opstaan, dat wel. Dus voorlopig mag ik rustig verder bouwen aan mijn praktijk en af en toe een cursus volgen hier of daar. Steeds opnieuw stilstaand bij mijn diepste inzicht van de afgelopen jaren: ‘Het is al goed!’

Deelnemers mindfulnesstraining enthousiast

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Sat, 31 Oct 2020 16:04:53 GMT

Acht weken intensieve mindfulnesstraining. Toen we eraan begonnen leek het een hele tijd, maar het is omgevlogen, zo concludeerden we gisteravond met elkaar. Mijn eerste groep, die ga ik natuurlijk nooit vergeten. Ik hoop dat wat de training ze bracht, hen altijd bij zal blijven. Aan de intenties die ze hierover formuleerden zal het niet liggen: dicht bij mezelf blijven, afgestemd zijn op mijn behoeften, goed voor mezelf zorgen, bewuster keuzes maken. Dat is zo maar een greep uit wat daarin langskwam.

De evaluatieformulieren resulteren in een gemiddeld rapportcijfer voor de totale training van 9,8. Een paar citaten daaruit:

‘Fijn om net dat laagje dieper te gaan.’

‘Heel fijne down-to-earth benadering’

‘Heel veel nieuwe inzichten’

‘Prettig, rustig, humor, deelt dingen van jezelf, vraagt door, alert, komt tot de kern.’

‘Ik vond het leuk :-) ’

‘Ik heb er super veel van geleerd, terwijl ik van tevoren wel een beetje twijfels had of ik er echt iets aan zou hebben.’

‘Heel veel persoonlijke aandacht, zelfs in een groep.’

Hele fijne energie, open, zonder oordeel, liefdevol en het was ook zelfs heel gezellig tijdens de training, geen druk.’

We hadden het ook regelmatig over de coronatijd waarin we nu leven, met alle maatregelen die langzamerhand weer werden aangescherpt in de afgelopen weken. Ook daarin bleek de beoefening van mindfulness heel waardevol. Waar één van de deelnemers bij de eerste golf veel verzet voelde tegen de lockdown en bijvoorbeeld thuiswerken, heeft hij nu door mindfulness een modus ontdekt om daar rustig onder te blijven, terwijl hij collega’s nu opnieuw ziet worstelen. Of een andere deelnemer, die veel frustratie ervaarde in de confrontatie met mensen die zich niet aan de regels houden, die nu een manier heeft gevonden om dat wat los te laten en daardoor bijvoorbeeld weer rustig boodschappen kan doen.

We namen afscheid met het kiezen van een steen, als herinnering aan acht weken hard werken, aan wat we daarmee allemaal geleerd hadden, aan de mensen met wie we dit samen beleefd hadden en als herinnering aan de voornemens waarmee we nu de toekomst ingaan. Een mooi anker om ergens neer te leggen of in je zak te stoppen, om zo het bewustzijn wakker te houden.

Ik geloof dat mindfulness het verschil kan maken in een wereld die steeds harder verandert, waarin mensen soms flink onder druk staan. Jij kunt me helpen door dit bericht met potentiële deelnemers te delen. Denk aan collega’s, vrienden of familie die druk ervaren en op zoek zijn naar een goed toepasbare en niet zweverige manier om daar beter mee om te gaan.

Ik organiseer in het voorjaar van 2021 de volgende training mindfulness. De early birds die zich voor 1 januari a.s. opgeven krijgen 10% korting.

Ik ben op zoek naar een nieuwe locatie, dus weet je geschikte ruimte in Utrecht die ’s avonds leegstaat, laat me weten.

Mijn Verhaal

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Sun, 30 Aug 2020 09:27:45 GMT

Op een vroege warme zondagochtend in augustus van het jaar 1974, werd ik geboren als derde dochter in een domineesgezin dat uiteindelijk acht kinderen groot zou worden. Als een van de oudsten was het van jongs af aan flink meewerken. Ik hoorde bij ‘de groten’ en er moest gezorgd worden voor het huishouden en ‘de kleintjes’, zoals mijn moeder ze noemde. Daar is de helper in mij geboren. Hoewel ik ook een vechtersbaas was, waarbij mijn zus boven en broer onder mij het nogal eens moesten ontgelden, zorgde ik als een moedertje in de dop voor de kleintjes en mijn pop, waaraan ik verknocht was. Daarnaast poetste ik, al dan niet vrijwillig, heel wat af in huis. Buiten de deur was ik een wildebras. Voetballen, slootjespringen, crossen op de fiets, daar was ik een echt jongensmeisje. ‘Je talenten gebruiken’, ‘niet zeuren’ en ‘wat jij ervan vindt dat doet er niet zo toe’, waren de boodschappen die ik kreeg. Dat was hoe mijn ouders het ook hadden meegekregen.

Hard werken en mijn best doen, werd me dus met de paplepel ingegoten. Het bracht me veel, maar had ook zijn keerzijde. Blinkende rapporten op de basisschool, daarna het vwo en toen studeren. Waar de helper in mij vanaf de derde klas middelbare school al droomde van een studie geneeskunde, trok de liefde voor muziek mij naar het conservatorium. Al na een aantal jaren in de muziek, begon mijn zorghart echter steeds harder te kloppen. Ik besloot een switch naar verpleegkunde te maken, een flinke kluif naast het runnen van mijn gezin met mijn drie eigen kleintjes. Maar hard werken had ik jong geleerd, dus in sneltreinvaart had ik dat diploma binnen en was ik de ‘zingende zuster’ op een afdeling longoncologie. Daar kon mijn helpershart bloeien. Ik voelde me in mijn element. De boodschap om al je talenten te gebruiken had zich in mij inmiddels ook vertaald naar ambitie en bevlogenheid, dus al snel wilde ik verder. Een specialisatie, nog een opleiding, een pre-master een master… Het bracht me tot zorgmanager, een prachtig vak waarin ik wilde helpen bij het verbeteren van het complexe zorglandschap. Wat ik in de tussentijd echter niet geleerd had was maat houden, mijn eigen grenzen voelen en die ook respecteren. Wat ik ervan vond, deed er immers niet zo toe, zo was de boodschap vroeger. Zo had ik al jong geleerd om me af te sluiten van mijn gevoel. Ik was op zolder gaan wonen, in mijn hoofd, uit contact met wat zich daaronder afspeelde. Ook had ik inmiddels een sterke interne criticus ontwikkeld, dus het was nooit goed genoeg. Ik ging steeds harder werken. Hoewel ik dat verbazingwekkend lang wist vol te houden zonder eigenlijk in de gaten te hebben hoe slecht het met me ging, ik leefde immers op zolder, leidde dat uiteindelijk tot een burn-out.

Na een periode met intensieve therapie en mindfulness training, wist ik mij terug te werken en gaf ik opnieuw leiding in verschillende zorgorganisaties. De geest was echter uit de fles. Ik was begonnen met voelen, mijn lichaam kreeg de kans om haar verhaal te vertellen en dat begon steeds harder aan mijn deur te kloppen. Mijn aandacht wilde ik besteden aan de zorg voor mijn medewerkers, maar de realiteit was dat ik mijn tijd vooral werd opgeslokt door de harde kant van het managen, achter mijn laptop en in talloze overleggen. Mijn werkdagen werden opnieuw steeds langer, om toch ook maar tijd en aandacht aan mijn mensen te kunnen besteden. Maar hoe hard ik ook werkte, daarin bleef ik naar mijn idee vreselijk tekortschieten. Inmiddels had ik geleerd om naar mijn gevoel te luisteren en dat heb ik toen gedaan. Ik nam een sabbatical om stil te kunnen staan bij de vraag hoe ik meer mijn hart zou kunnen volgen in mijn werk.

Dat moest natuurlijk gaan over verbinding, contact met mensen en hoe ik die zou kunnen helpen en laten bloeien. Er volgden coachingsopleidingen, verschillende therapeutische opleidingen, een opleiding tot mindfulness- en compassietrainer en allerlei aanvullende cursussen en trainingen. Daarin ben ik mezelf écht tegengekomen, kon ik niet meer weglopen voor mijn gevoel, wilde ik dat uiteindelijk ook niet meer. Daar geloofde ik niet meer in. Integendeel, ik wilde me daar juist heel bewust van zijn, mezelf eindelijk erkennen. Dat het er wel toe doet wat ík wil en dat ik naast hard werken ook mag ontspannen, er gewoon mag zijn, zonder iets te hoeven doen of presteren. Dat dat de modus is van waaruit ik anderen écht kan helpen.

Zo is mijn praktijk voor coaching, lichaamswerk, mindfulness en zelfcompassie gegroeid. Ik ben thuisgekomen bij dat wat ik hier te doen heb: mensen helpen.

Nieuwe Huisstijl

martine@coachencranio.nl (Martine Folkersma) — Sun, 16 Aug 2020 12:08:03 GMT

Zoals veel van mij collega's heb ook ik de coronatijd aangegrepen om zaken die wat verder in de toekomst gepland stonden vast op te pakken. Het ontwikkelen van mijn eigen huisstijl stond op mijn verlanglijstje voor het najaar, als ik zou zijn afgestudeerd, maar in maart al zette ik de eerste stappen naar mijn creatieve schoonzusje Lilian Heek, grafisch vormgever van Aartje Vormgeving.

Zij nam geen halve maatregelen; ik werd meteen aan het werk gezet met een kernwaardenopdracht. Door corona stilgezet, mocht ik plotseling even helemaal stilstaan bij de identiteit van mijn praktijk. Stilstaan bij mijn doelen: waar sta ik voor, waar geloof ik in, wat verbindt mij en wie wil ik zijn? Stilstaan bij mijn kerwaarden: waar ga ik voor, waar wil ik ten allen tijde aan vast houden, zelfs als ik er niet voor word beloond? En stilstaan bij gedrag: welke werkwoorden zijn voor mij belangrijk en inspireren mij? Via al deze vragen doorliep ik de Golden Circle van Simon Sinek, die uiteindelijk leidt naar de WHY. Dat was het basis uitgangspunt waar Lilian mee aan de slag ging.

Toen ik haar eerste ontwerp binnenkreeg, was ik er echt door geraakt: dit was mijn logo en niet dat van een willekeurige coach of therapeut. Ze schreef er de volgende toelichting bij:

In het Beeldmerk (the icon) hebben we strakke lijnen gebruikt om twee handen weer te geven. Door het lijnenspel door elkaar heen te laten lopen geven we diepte en een dynamische weergave van deze organische vormen. Hiermee willen we het ‘fysieke’ aspect belichten.

1-de hand’ onder’ heeft een liggende houding. Het symboliseert het loslaten, ontspannen. Deze hand staat voor de klant, de ontvanger. Bijpassend kernwoord: moed.
2-de hand ‘boven’ komt de open cirkel binnen en heeft een ‘zachte’ houding. Deze staat voor de coach en craniotherapeut - de helper. Bijpassende kernwoorden: wijsheid en toewijding.
Geen “top-down” methode dus, maar samen opzoek naar herstel (de twee handen).

Het tweede onderdeel van het beeldmerk, is de open cirkel. Deze speelt een belangrijke rol in de verbinding van het beeldmerk met de typografie (the word mark). Het vormt naast de open cirkel, ook de letter ‘C’. We zijn bij het ontwerp uitgegaan van de volgende kernwaarden: toewijding, moed en wijsheid. De cirkel staat symbool voor eenheid en heelheid, oneindigheid en voor absolute vrijheid, door niets gebonden. In het middelpunt staat het individu. Door middel van (zachte) aanraking ga je op zoek naar herstel. In het beeldmerk komen werkwoorden: herstellen, aanraken, bemoedigen en onderzoeken terug. Het lijnenspel van de handen zou je ook kunnen zien als allemaal losse, gebroken stukjes.

De Typografie (the word mark):  De naam, hebben we in een schreefloos font geplaatst. Dat geeft rust en een moderne uitstraling. De ‘C’ hebben we gekanteld, zodat deze dezelfde vorm heeft gekregen als de cirkel in het beeldmerk. Door de letter ‘C’ schuin te plaatsen krijgt het font een vrolijk en open karakter. Plezier, gaf je aan, was ook belangrijk uitgangspunt.

DOEL: Het individu inzicht geven in de patronen waarin hij is vastgelopen. Door middel van zachte aanraking (fysiek of meer metaforisch) herstel bewerkstelligen en tegemoet komen aan de behoefte aan heelheid, harmonie, balans en gezondheid in het leven.

Het eerste ontwerp was meteen raak op een kleine praktische aanpassing na. Ik ben er heel blij mee en ben benieuwd wat jij ervan vindt!